บทที่ 55 ดีใจจนอยากร้องไห้

เมื่อออกจากห้องของราเชล ทั้งสองคนเดินมาหยุดอยู่ที่โถงทางเดิน รามสูรหันมามองม่านฝันด้วยสายตาจริงจัง

“วันนี้เธอยิ้มบ่อยมากเลยนะ ดีจัง…”

เขาพูดเบา ๆ พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

ม่านฝันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบ

“นั่นเพราะฉันเห็นลูกมีความสุข... และเพราะคุณด้วย”

รามสูรยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ เขาเอื้อมมือไปจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ